Main menu

Historia zakładu

 

 Plany budynku z 1898 roku

Zakład Poprawczy w Witkowie został utworzony decyzją Ministerstwa Sprawiedliwości 1 stycznia 1950. Budynek, w którym obecnie funkcjonuje Zakład, stanowił wcześniej pomieszczenia Sądu Grodzkiego, a także funkcjonującego przy nim więzienia. Pracami organizacyjnymi kierował p.o. Dyrektora Zakładu Stanisław Słodczyk. Budynek wymagał remontu i modernicacji. Pogłębiono piwnice, aby urządzić kuchnię, pralnie i magazyn art. spożywczych. Przygotowano dwa pomieszczenia z przeznaczeniem na warsztat krawiecko-bieliźniarki i warsztat szewski. W ramach zorganizowanego kształcenia zawodowego zaspokajano część potrzeb socjalno-bytowych wychoiwanków (naprawiano obuwie, bieliznę, umundurowanie, produkowano poranne pantofle itd.). W późniejszym okresie utworzono także warsztat stolarski i ślusarski. W budynku miesciła się szkoła, warsztaty i internat. Panowała duża ciasnota.

    

kadra zakładu                                                                  warsztaty krawieckie 1958 r.

Pierwszym dyrektorem zakładu był Alwin Grabiec. Pierwszymi wychowankami placówki byli chłopcy w wieku od 13 do 15 lat przekazani z zakładów poprawczych w Świdnicy, Koźminie i Kcyni. Na początku było ich 42, ale stan osobowy szybko wzrastał, by na dzień 6.12.1950 osiągnąć liczbę 106 wychowanków. W 1954 roku zrealizowano kolejny etap rozbudowy zakładu – powstało piętro nad dawnymi izolatkami, zakończono budowę salki gimnastycznej wykorzystując dawne mury więzienne. W tymże samym roku w placówce funkcjonują trzy grupy resocjalizacyjne. Na lata 1963-65 przypada – dzięki staraniom i inicjatywie ówczesnego dyrektora zakładu Władysława Musidlaka – dalsza rozbudowa placówki. Zlikwidowano wąską klatkę schodową prowadzącą na II piętro, gdzie funkcjonowały dwie grupy internatowe i zastąpiono ja kamiennymi schodami. Na pierwszej i drugiej kondygnacji powstały umywalnie dla wychowanków, na parterze urządzono gabinet dla psychologa. W piwnicach pod izolatkami pobudowano kotłownię i sieć centralnego ogrzewania dla całego gmachu, która zastąpiła dotychczas funkcjonujące piece kaflowe.

 

W 1965 roku wykorzystując jeszcze dawny mur więzienny, ukończono budowę nowego, oddzielnego jednopiętrowego budynku szkoły przyzakładowej. Funkcjonowało wówczas 5 grup wychowanków po 18-20 w każdej. W 1975 roku utworzono grupę półwolnościową, której pierwszym kierownikiem był B.Kwiatkowski. Dyrektor ZP po uzyskaniu w Gnieźnie budynku mieszkalnego na internat, uzgodnił z Gnieźnieńskim Przedsiębiorstwem Robót Budowlanych warunki szkolenia zawodowego swoich wychowanków. Grupę półwolnościową stanowiło na początku 17 chłopców. Wychowankowie tej grupy jedynie w internacie pozostawali pod wyłączną opieką wychowawców zakładu. Na terenie zakładów pracy i Szkoły Zawodowej przy Ośrodku Szkolno – Wychowawczym w Gnieźnie traktowani byli jak zwykli uczniowie. Grupa półwolnościowa funkcjonowała do roku 1981. Powstające w tym okresie trudności ekonomiczne w kraju przyczyniły się do rozwiązania grupy.
 
Ciekawym wydaje się fakt, że w 1956 roku pracował z młodzieżą naszego poprawczaka ksiądz Józef Glemp – uczył tutaj religii. Informacja ta podawana jest w biografii późniejszego Prymasa Polski.
 .
PLACÓWKA WSPÓŁCZEŚNIE

Zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami zakład jest placówką resocjalizacyjno – rewalidacyjną dla nieletnich upośledzonych umysłowo i niedostosowanych społecznie w przedziale wieku od 13 do 21 lat. Swoje zadania realizuje w ruchu ciągłym przez cały rok. Do zakładu kierowani są nieletni na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu o umieszczeniu w zakładzie.
Placówka posiada 54 miejsca i obejmuje zakresem swoich działań:
  • Internat, w którym funkcjonuje obecnie 6 grup wychowawczych,
  • Szkołę Podstawową Specjalną,
  • Gimnazjum Specjalne,
  • Zasadniczą Szkołę Zawodową Specjalną,
  • Warsztaty Szkolne kształcące w zawodach: ślusarz, malarz, murarz i stolarz.

Pracę powyższych działów wspiera Zespół Diagnostyczno-Korekcyjny świadczący pomoc psychologiczną, pedagogiczną i terapeutyczną wychowankom i ich rodzinom, a także prowadzący poradnictwo dla pracowników placówki.
Zakład dysponuje także własnym zapleczem socjalnym w postaci sześciu domków letniskowych w pobliskim Ośrodku Wypoczynkowym w Skorzęcinie, gdzie w okresie od wiosny do jesieni odbywa się szereg imprez plenerowych dla wychowanków.
Baza lokalowa ciągle ulega modernizacji i remontom wykonywanym głównie przez samych wychowanków pod kierunkiem nauczycieli zawodu. W roku 2002 wyremontowano i zaadaptowano na potrzeby internatu trzecie piętro, gdzie mieścił się niezagospodarowany strych. Powstały tam: bibliteka, czytelnia, siłownia, kaplica, pokoje socjalne. Dwa lata później warsztaty szkolne (główny wykonawca remontów w placówce) ukończyły remont i modernizację I piętra wolnostojącego budynku dydaktycznego, gdzie przeprowadzono szkołę z ciasnych pomieszczeń budynku intenatowego. W tymże samym, 2004 roku, po pomieszczenia po dawnej szkole w internacie wyremontowano i zaadoptowano na dwie nowe grupy wychowawcze. W roku 2006  wyremontowano pomieszczenia na parterze budynku głównego internatu, gdzie powstał pokój adaptacyjny dla wychowanków przyjmowanych do placówki, gabinet do zajęć terapeutycznych, nowoczesny gabinet lekarski. Inwestycje te były możliwe  głównie dzięki obniżeniu kosztów pracy poprzez zaangazowanie do prac samych wychowanków kształcących sie w zawodach ogólnobudowlanych. W latach 2007-2008 swoje oblicze zmienił tez teren zewnętrzny placówki. Pomiędzy budynkami szkoły i internatu zbudowano nowoczesne boisko, docieplono elewację budynków, wyłożono kostką cały teren przyzakładowy.

 

Więcej historycznych fotografii można obejrzeć w galerii poniżej: